Ostatnie metro (Le Dernier Métro, Francja 1980)
Reżyseria: François Truffaut
Obsada: Catherine Deneuve (Marion Steiner), Gerard Depardieu (Bernard Granger) i inni
„Le Dernier Métro”, podobnie jak wcześniej „La Nuit américaine”, to forma nowego melodramatu realizowana w kontekście prawdziwych problemów nowoczesności, w tym w obliczu wyzwań politycznych, ekonomicznych i psychologicznych - elementów nieobecnych w konwencjach Hollywood. Film porusza jednak klasyczne „melo” tematy: miłości, ambicji i złożoności relacji między ludzkich. „Ostatnie metro” używa metafory „teatru w filie” i jak w soczewce koncentruje się na kameralnym dramacie, bardziej scentralizowanej narracji - skupionych wokół kłopotu niemieckich okupantów zagrażających integralności okupacyjnego teatru. Projekt przestrzenny filmu podkreśla teatralne zamknięcie w przestrzeni - garderoby teatralne, biura, korytarze, scenę i piwnicę, podczas gdy inne miejsca są oszczędnie wykorzystywane do realizacji tylo niezbędnych scen. Taki interioryzujący narrację pomysł podkreśla intymne relacje między postaciami i skupia działania reżysera na grze aktorów, co skutkuje nawet przeintelektualizowaną „inscenizacją” skupioną wokół meta-tematyki aktorstwa. Przestrzenne przesunięcie środka ciężkości na wnętrza i uproszczona linia dramatyczna skutkują też bardziej zwartymi kompozycjami sytuacji aktorskich - co wzmacnia emocje i zmysłowość obrazu. Ciepła gama barw dobrana do wnętrz wzmacnia wizualny przekaz filmu. „La Nuit américaine” i „Le Dernier Métro” łączy symetria – fikcyjna scena w pierwszym z nich staje się dokumentalna, a finałowa scena w drugim zaciera granice między fikcją, teatrem a rzeczywistością. Finałowa scena „Le Dernier Métro”, eksploruje problematykę niejednoznaczności prawdy teatru wobec autentycznej namiętności, podkreślając wzajemne oddziaływanie między scenicznymi dialogami a autentycznymi wyznaniami miłości. „Le Dernier Métro” kończy się szczęśliwie. I nie wiemy czy nie jest to zwycięstwo inscenizacji - która przedstawia komunię między postaciami, aktorami i publicznością. Reżyser celebruje triumf sztuki nad rzeczywistością. Film zgłębia w ten sposób nieustanne napięcie między romantycznymi ideałami ludzkości a realiami prawdziwego życia, podkreślając pragnienie Truffauta, by teatr/kino miało moc przemieniania życia i miłości pomimo dominującego tragizmu ludzkiej kondycji. Melodramat służy tutaj jako sygnał sztucznej, idealizującej wizji ludzkich relacji.
Wstęp wolny!
Przedstawiamy Wam rozkład jazdy na najnowsze seanse: Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – LOVE STORIES: melodramaty
DOSTĘPNOŚĆ
Informację o dostępności budynku przeczytasz NA STRONIE
Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji lub chcesz skorzystać z asysty, skontaktuj się z koordynatorem ds. dostępności: dostepnosc@ddkweglin.pl
