Długie, gorące lato (The Long Hot Summer, USA 1958)
Reżyseria: Martin Ritt
Scenariusz: William Faulkner wg motywów z własnych utworów - opowiadania „Barn Burning“, powieści „The Hamlet”.
Obsada: Paul Newman (Ben Quick), Joanne Woodward (Clara Varner), Anthony Franciosa (Jody Varner), Orson Welles (Will Varner), Lee Remick (Eula Varner), Angela Lansbury (Minnie Littlejohn) i inni.
Wielka literatura na ekranie zmienia się w formę melodramatyczną. „Długie, gorące lato” (1958), pierwszy film według prozy Faulknera nakręcony w kolorze. Scenarzyści Irving Ravetch i Harriet Frank Jr. wykorzystali epizodyczną strukturę powieści, aby stworzyć film o Benie Quicku, oportunistycznym młodym mężczyźnie, który żeni się z córką swojego szefa i staje się bogaczem. Filmowcy zmienili relację Jody’ego i Euli z rodzeństwa na małżeństwo, prawdopodobnie po to, by skontrastować ich ugruntowaną miłość z problemami Bena i Clary. Ben imponuje Willowi Varnerowi swoją przedsiębiorczością, co skłania Willa do namawiania Clary do małżeństwa. Powoduje to napięcie z Jody. Działania Bena, w tym sprzedaż domu Jody’ego Starego Francuza, dodatkowo nadwyrężają ich relację. Jody, czując się odrzucony przez ojca i zazdrosny o rywala, próbuje wrobić Bena w podpalenie, ale ostatecznie ratuje go w tej sytuacji. Ben wyznaje Clarze i Willowi prawdę o swej przeszłości i zaangażowaniu w intrygi, ostatecznie pozwala Clarze samodzielnie decydować o swojej przyszłości. Clara wybiera Bena, a film kończy się optymistycznie. Filmowa adaptacja „Długiego, gorącego lata” przedstawia Bena Quicka jako postać odkupiającą winy niż jej wzorzec Flem Snopes z powieści, ostatecznie jego „podskórna dobroć” jest nagrodzona. Decyzja reżysera Martina Ritta o kręceniu zdjęć w plenerze na Południu USA, a konkretnie w Clinton w Luizjanie, przyczyniła się do wzrostu autentyzmu filmu, a Paul Newman zanurzył się w lokalnej kulturze, aby przygotować się do swojej roli (bo akcent południowy był jego naturalną cechą). W jednej z najbardziej dramatycznych konfrontacji między postaciami Newmana i Woodward w filmie, Clara mówi Benowi bez ogródek, że nie jest towarem, który można kupić i sprzedać, i że żałuje, że on i jej ojciec tak usilnie starali się nakłonić ją do małżeństwa. Dodaje, że Will lubi go, ponieważ „jeden wilk rozpoznaje drugiego”. „Widzę, że mnie nie lubisz” – odpowiada Ben z równą pewnością siebie – „ale mnie dostaniesz”. To, co ludzie powiedzą, nie będzie miało dla niej znaczenia, mówi, bo „obudzisz się rano uśmiechnięta”. Pomimo faktu, że duet Newman-Woodward rozpalał emocje w takich scenach, ten obraz tak naprawdę należy do Paula Newmana. Opisując grę Newmana w swojej książce o aktorze, Michael Kerber pisze: „Za twardymi, niebieskimi oczami Quicka, ledwo skrywanym szyderstwem i diabelskim uśmiechem Newman emanuje wystarczającą inteligencją, humorem, urokiem i wręcz atrakcyjnością, by zmusić nas do zaangażowania się w jego dążenie do władzy”. Newmanowi udaje się więc sprawić, że widz zaczyna lubić Bena na długo przedtem zanim zostanie przedstawiony w sympatycznym świetle w końcowych scenach filmu. Pauline Kael posuwa się wręcz do stwierdzenia, że „z bliska ukazując jego niebieskie, błękitne oczy i zranione, wrażliwe usta, Ben Quick w wykonaniu Newmana mógłby bez trudu palić okoliczne stodoły”, a publiczność z radością by mu to wybaczyła. Wspominając film, Newman powiedział w wywiadzie dla „Time” w 1982 roku, że uważa swoją rolę za całkiem dobrą, i wciąż pamięta, jak bardzo starał się przez cały czas zdjęć, aby dać z siebie wszystko. Najwyraźniej mu się to udało, ponieważ rola Bena Quicka w wykonaniu Newmana przyniosła mu nagrodę dla najlepszego aktora na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1958 roku, jedyną nagrodę przyznaną Amerykaninowi na tym festiwalu. Ten niezwykle zabawny film stał się kasowym hitem. Popularność filmu była tak duża, że prawie dwie dekady później stacja NBC zdecydowała się na przeróbkę obrazu jako czterogodzinnego miniserialu telewizyjnego.
Wstęp wolny!
Przedstawiamy Wam rozkład jazdy na najnowsze seanse: Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – LOVE STORIES: melodramaty
DOSTĘPNOŚĆ
Informację o dostępności budynku przeczytasz NA STRONIE
Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji lub chcesz skorzystać z asysty, skontaktuj się z koordynatorem ds. dostępności: dostepnosc@ddkweglin.pl
