Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”,  ul. Judyma 2a,  20-716 Lublin    /    telefon: (81) 466 59 10    /    fax: (81) 466 59 11   /   e-mail: info@ddkweglin.pl

DDK Węglin
DDK Czuby Południowe
Luty 2020
P W Ś C P S N
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
242526272829 

Jak ptaki bez gniazd

20/02/2020, godz. 18:00    

Grafika kolorowa nazwa cyklu Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych W ramach cyklu Akademii Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Europejki zapraszamy na pokaz filmu Jak ptaki bez gniazd z udziałem Anny Magnani w reżyserii Sidneya Lumeta.

Sidney Lumet był mistrzem kina i reżyserem totalnym, najbardziej znanym ze swojej wiedzy technicznej i umiejętności czułego prowadzenia aktorów. Nakręcił ponad 40 filmów, często pokomplikowanych i angażujących emocjonalnie, ale w ogóle nie sentymentalnych. W swej książce Making Movies (1995) Lumet opisuje pracę filmowca: „Kiedy próbujemy kontrolować wszystko, to właśnie wszystko nas kontroluje. Nic nie jest takie, jak się wydaje”. Był twórcą zaangażowanym, lewicowym i często podejmował w swoich filmach społecznie istotne tematy. Lumet zadebiutował w zawodzie reżysera arcydziełem Dwunastu gniewnych ludzi (1957) – obrazem, który do dzisiaj pozostaje legendarnym moralitetem i refleksją o meandrach sprawiedliwości w konwencji dramatu sądowego. Niedługi czas potem Lumet miał okazję kierować grą Anny Magnani i Marlona Brando w Jak ptaki bez gniazd (1960) – imponującej adaptacji dramatu Orpheus Descending samego Tennessee Williamsa. Pierwsza połowa lat 60. była jednym z najbardziej udanych artystycznie momentów twórczej pracy Lumeta. Zmierzch długiego dnia (1962) był kolejną mistrzowską, świetnie sfotografowaną adaptacją sztuki, tym razem Eugene’a O’Neilla.
Marlon wystąpił w tym filmie ze swoją idolką – wielką gwiazdą włoskiego neorealizmu. Anna jako aktorka filmowa zaistniała w filmie Teresa Venerdì (1941) w reżyserii Vittorio De Sica.  Jej przełomowym filmem był Rzym, miasto otwarte (1945) Roberto Rosselliniego, znany powszechnie jako pierwszy włoski film neorealistyczny powojennych lat. Odtąd nie przestawała pracować w filmach i telewizji, zdobywając w Ameryce Oscara za rolę w ekranowej wersji Tatuowanej róży Tennessee Williamsa (1955). Dramaturg napisał tą rolę specjalnie z myślą o niej.
Nie jest więc dziwne, że zgodziła się wystąpić w adaptacji innego dramatu tegoż autora u Lumeta. Tennessee Williams był oszałamiającym piórem XX-wiecznego teatru. Napisany w 1957 roku Orpheus Descending to modernistyczna wariacja starożytnego mitu Orfeusza i Eurydyki. Chcąc pokazać sadystycznie patriarchalne południowe miasteczko USA Williams pomyślał o brutalnej sile mitu, w której upadła miłość, ludzka słabość, wyniszczający seks, bezsensowne zdrada i zemsta oraz najwierniejsza człowiecza emocja — nienawiść — dramatycznie mieszają się ze sobą. Film koncentruje się na wątku przystojnego włóczęgi z Nowego Orleanu, Valu Xavierze (Brando), który w kurtce z wężowej skóry, jest typowym zbuntowanym nonkonformistą teatru Williamsa. Wiejski Orfeusz, który schodzi na ratunek swej miłości nie do Hadesu, ale do piekła ludzkich intryg, słów i przemocy w miasteczku w stanie Mississippi. Jest wędrownym gitarzystą, który nawiązuje romans z  samotną, sfrustrowaną i głęboko nieszczęśliwą żoną właściciela miejscowego sklepu — Panią Torrance. Anna Magnani w swej dojrzałej roli jest nieprzeciętnie inteligentna, zmysłowa a zarazem prostolinijnie urocza. Pani Torrence to studium imigrantki, która wyzwala się z samoograniczeń i powoli przyznaje do swej zmysłowości. Brando przekonująco gra Orfeusza, który swym magnetyzmem budzi żądzę, wydawałoby się, zmortyfikowanej za życia Eurydyki.

 

Reżyseria — Sidney Lumet

Czas trwania — 2 godz.

Wstęp wolny!

Kurator cyklu — dr hab. Rafał Szczerbakiewicz

Więcej informacji na temat cyklu Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Europejki 

Uprzejmie informujemy, że podczas organizowanych działań Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin” wykonuje dokumentację audiowizualną i fotograficzną. Uczestniczki i uczestnicy niewyrażający zgody na publikację wizerunku w celach promocyjnych proszeni są o kontakt z Instytucją.