Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”,  ul. Judyma 2a,  20-716 Lublin    /    telefon: (81) 466 59 10    /    fax: (81) 466 59 11   /   e-mail: info@ddkweglin.pl

DDK Węglin
DDK Czuby Południowe
Grudzień 2021
P W Ś C P S N
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC

Night Nurse

Reż. William A. Wellman

Obsada: Barbara Stanwyck (Lora Hart), Ben Lyon (Mortie), Joan Blondell (Maloney), Clark Gable (Nick) i inni.

 

William Wellman realizując swój medyczny dramat był jeszcze przed swymi największymi filmami. Zapamiętaliśmy go jako zdobywcę podwójnego Oscara dla scenarzysty i zarazem reżysera najlepszej wersji „Narodzin gwiazdy” (1937). W życiu przed karierą filmową był nietuzinkową postacią. Podczas I wojny światowej był brawurowym lotnikiem i nazywany był „Dzikim Billem”. Pseudonim utrwalił się tylko w Hollywood ze względu na jego dynamiczną osobowość i zawadiacki styl życia. Wellman nie znosił aktorów i uwielbiał interesujące wizualnie plany zdjęciowe jak w lotniczych i odrobię autobiograficznych, jeszcze niemych „Skrzydłach” (1927). Wielu aktorów-mężczyzn występujących na jego obrazach bardzo nie lubiło jego metod straszenia w celu wywołania zamierzonego fektu. Wellman był „macho”, który nienawidził aktorów płci męskiej z powodu ich zawodowego narcyzmu. Ale z drugiej strony wolał już z nimi pracować, bo szczególnie gardził hollywoodzkimi upiększaniem aktorek, gdy bez końca wojowały ze swoim makijażem i fryzurą przed niemal każdą kolejną sceną. Z drugiej strony był kobieciarzem – miał oczywiście romans z Barbarą Stanwyck przy okazji naszego filmu. Poślubił w całym życiu pięć kobiet, w tym nawet showgirl z legendarnego „Ziegfeld Follies”. Wellman szybko kręcił swoje filmy. Dynamiczny reżyser zazwyczaj ekspresowo kierował planem zdjęciowym, zgodnie z własnym stylem życia. W roku powstania „Nocnej pielęgniarki” powstał na przykład także jego wielki gangsterski przebój „Wróg publiczny” (1931) który uczynił z Jamesa Cagneya supergwiazdę i zdeterminował charakter powierzanych mu ról.

„Nocna pielęgniarka” nie jest zapewne wybitnym – ale w historii medycznych dramatów interesująco nowatorskim obrazem pokazującym przemiany nowoczesnego szpitala wczesnych lat 30. XX wieku. Jest też jednym z najlepszych wczesnych filmów z udziałem młodej i jeszcze zupełnie nie-noirowej Barbary Stanwyck.  Obraz która zasadniczo składa się z dwóch oddzielnych historii. Pierwsza z nich to historia postaci granej przez młodą młoda Barbarę, która uczy się, by zostać pielęgniarką i łączy przy tym koleżeńskie siły z Joan Blondell. Druga część filmu dotyczy pobocznego zajęcia postaci Stanwycka – prywatnej nocnej pielęgniarki dla dzieci, które powoli są zagładzane. Stanwyck odkrywa morderczy spisek skorumpowanego lekarza i szofera (w tej roli „nieopierzony” Clark Gable). Gable został wypożyczony z MGM, by zagrać postać zbrodniczego szofera i wtedy wydawało się, że jest to zaledwie aktor charakterystyczny, grający wszelkiego rodzaju bandytów.