Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”,  ul. Judyma 2a,  20-716 Lublin    /    telefon: (81) 466 59 10    /    fax: (81) 466 59 11   /   e-mail: info@ddkweglin.pl

DDK Węglin
DDK Czuby Południowe
Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Key Largo

28/09/2017, godz. 18:00    

largo1Key Largo (USA 1948) 101 min.

Obsada: Humphrey Bogart (Frank McCloud), Edward G. Robinson (Johnny Rocco/Howard Brown), Lauren Bacall (Nora Temple), Lionel Barrymore (James Temple), Claire Trevor (Gaye Dawn), Thomas Gomez (Richard ‚Curly’ Hoff), Harry Lewis (Edward ‚Toots’ Bass) i inni.

Scenariusz: Richard Brooks i John Huston

Reżyseria John Huston

Odmiana noir gangsterski

Motywy noir: fatalizm, chciwość, paranoja, zdrada

Legendarny autorski Noir w reżyserii samego Johna Houstona i w doborowej, gwiazdorskiej obsadzie. Bohater wojenny, grany przez Bogarta, zatrzymuje się w Florida Keys w celu odwiedzenia właścicieli hotelu – ojca i córki, która jest żoną jednego z jego żołnierzy (w tych rolach Barrymore i Bacall). Chce ich powiadomić o bohaterskiej śmierci jej męża. Nieoczekiwanie dla siebie wpada w poważne tarapaty. Herszt bandy (Robinson) i jego gang (m.in. Gomez, Lewis) przejęli właśnie pusty hotel czekając na innego rzezimieszka (Lawrence), który ma przyjechać i kupić ich podrabiane pieniądze. Planują potem uciec łodzią na Kubę. Nieszczęśliwie dla nich, i innych przebywających w hotelu, huragan opóźnia wyjazd. Zmuszeni do czekania zabawiają się, terroryzując swoich jeńców… Trevor zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę piosenkarki w nocnym klubie. Legendarny heros Noira ‚Bogey’ jest atrakcyjnie oszczędny w wyrazie jako cyniczny bohater wojenny. Film należy przede wszystkim do tych ikonicznych obrazów Noir, w których Robinson, wciela się w swoje sławetne portrety gangsterów, które cudownie obnażają wyzywającą naturę pełnego urazy i sadyzmu banalnego w swej istocie zła.

WSTĘP WOLNY!

AKADEMIA ZAPOMNIANYCH ARCYDZIEŁ FILMOWYCH – KOLORY „NOIR”

Powstanie sugestywnej odmiany kina sensacyjno/gangsterskiego zwanej Noir (po polsku po prostu „czarnego kina”) była ściśle uwikłana w narastający klimat fatalizmu i chwiejności, jaka zapanowała w USA i na świecie w trakcie i po II wojnie światowej. Poza czynnikami historycznymi – ważne były też procesy modernizacyjne wpływające na ówczesną ludzką kondycję i obyczajowość. Poczucie kryzysu tożsamości powiązane było z dynamiczną industrializacją oraz pojawieniem się społeczeństwa masowego i konsumpcyjnego. Osobnym czynnikiem były impulsy emancypacyjne w sferze płci i społecznego gender. Postać kobiety fatalnej, niszczącej mężczyzn była w filmach symptomem reakcji na te zjawiska: nasilającego się mizoginizmu.

Estetycznie wizualna warstwa Noir wiele zawdzięcza europejskiej kinematografii, szczególnie ekspresjonizmowi niemieckiemu, który został przyswojony przez Hollywood dzięki emigrantom z Europy (m.in. takim twórcom jak Fritz Lang, Billy Wilder, Robert Siodmak, Otto Preminger, William Wyler). Z kolei komplikacje psychologicznego działania i motywacji bohaterów czarnego kina, ich niejednoznaczność etyczna inspirowane były popularnością teorii psychoanalitycznych Zygmunta Freuda i jego uczniów.

Stylistyka Noir to powtarzalny rytuał stałych sygnaturalnych znaków i symboli. Czarny film rozgrywa się zazwyczaj w mieście; do jego stałej ikonografii należy np. widok nocnej asfaltowej ulicy, mokrej po deszczu. Mroczny i niepokojący nastrój uzyskiwany jest przy pomocy ekspresyjnych środków: wyrazistych cieni, mocnych kontrastów, dominacji linii ukośnych i wertykalnych nad horyzontalnymi, nisko lub wysoko umieszczonych świateł kluczowych, agresywnego montażu i dezorientacji widza za sprawą unikania panoramicznych planów pełnych.

Postacie w filmie Noir często nie są wyodrębnione z tła, wtapiają się w nie, często ich wzajemny dystans podkreślany jest poprzez oddzielanie ich od siebie różnymi elementami kadru (drzwiami, oknami). Filmy operują chętnie zaburzoną, skomplikowaną nielinearną chronologią oraz posługują się często werbalnym komentarzem i narracją spoza kadru.

Najbardziej wpływowym aktorem czarnych filmów był Humphrey Bogart, który wykształcił charakterystyczny typ męskiego bohatera – prywatnego detektywa lub przestępcy. Wraz ze swoją żoną – Lauren Bacall stworzyli schemat i typ najpopularniejszej ówcześnie ekranowej pary. Popularnymi duetami aktorskimi Noir byli również Adrian Ladd i Veronica Lake. Ikoną kobiecości filmu Noir stała się także Rita Hayworth. Jane Greer stała się prototypem ról kobiet fatalnych. Pośród innych znaczących aktorów kina czarnego warto wymienić Jamesa Cagneya, Richarda Conte, Richarda Widmarka, Burta Lancastera czy Robert Mitchum.

Termin Film Noir narodził się wtórnie na gruncie refleksji francuskiego filmoznawstwa. Po raz pierwszy w 1946 użył go krytyk Nino Frank, a spopularyzowali go w swej książce francuscy krytycy Raymond Borde i Étienne Chaumeton. Kino Noir do dnia dzisiejszego fascynuje i inspiruje nowoczesną i ponowoczesną kulturę popularną i wysoką. Po latach filmy tej odmiany żyją swoim drugim życiem jako swoiste obiekty kultu w obrębie popkultury i ujawniają swoje nieoczywiste, ukryte głębinowe wymiary.

Kurator cykludr hab Rafał Szczerbakiewicz

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+