Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”,  ul. Judyma 2a,  20-716 Lublin    /    telefon: (81) 466 59 10    /    fax: (81) 466 59 11   /   e-mail: info@ddkweglin.pl

DDK Węglin
DDK Czuby Południowe
Październik 2018
P W Ś C P S N
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031EC

Gasnący płomień

25/10/2018, godz. 18:00    

W ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-Literacje” zapraszamy na pokaz filmu „Gasnący płomień” według dramatu Angel Street Patricka Hamiltona.

Jeden z największych reżyserów klasycznego Hollywoodu przystąpił do adaptacji dramatu Hamiltona po licznych już doświadczeniach ze sztuką ekranizacji: „David Copperfield” (1935), „Romeo i Julia” (1936), „Dama kameliowa” (1936). Tym bardziej „Gasnący płomień” można uznać za dokonanie dojrzałe i przemyślane. 1295 przedstawień „Angel Street” angielskiego dramaturga na Broadwayu było powodem zaplanowania przez bogate studio wystawnej ekranizacji. Sztuka była legendarna w Ameryce. Ale był też realny problem w związku z planowaną produkcją. W 1940 roku powstała świetna adaptacja brytyjska. Amerykanie musieli walczyć z bardzo dobrym poprzednikiem. To nie była jeszcze epoka remake’ów, nawet jeśli film Cukora okazał się pierwszym tak ważnym remake’m w historii kina. MGM próbował zdyskredytować poprzednika i zniszczyć obecne na rynku kopie, by pozostawić w kinach wyłącznie nową krajową produkcję. Cukor walczył ze swym europejskim poprzednikiem subtelniej – zamienił angielski thriller w amerykański noir. Zmiana konwencji czyniła tą samą opowieść jednak inną. W tym sensie mamy do czynienia tutaj z dość wyjątkowo mroczną pozycją w dorobku reżysera. Ostatecznie powstał film zupełnie różny od brytyjskiego, ale z pewnością nie mniej wartościowy. Cotton i Boyer znakomicie radzą sobie w swoich męskich rolach, ale tak naprawdę olśniewa i zniewala Ingrid Bergman. To jeden z jej filmów, które w zupełności usprawiedliwiają jej opinię jako genialnej ekranowej artystki. Bergman konsultowała rolę z psychiatrami. Chciała wiarygodnie sportretować psychiczny upadek swej postaci-ofiary. Na planie ustalili z Cukorem, że będzie mało spała i piła dużo kawy, by wyglądać na przemęczoną. Cukor chciał zarazem niemożliwego – by była piękna i fizycznie wyczerpana przed kamerą, ale Bergman właśnie taka jawi się na ekranie. Dostała za swoją kreację Oscara i odbierała go kręcąc „Dzwony Najświętszej Marii Panny” (1945). Akceptując nagrodę powiedziała: „Tak, bardzo się cieszę, że dostałam nagrodę, bo na planie filmu, który teraz kręcę, czekają na mnie Bing Crosby i Leo McCarey (reżyser „Dzwonów…”). Gdybym jutro wróciła do nich bez nagrody na pewno by nie chcieli ze mną gadać…”.

Reżyseria – George Cukor

Scenariusz: John Van Druten, Walter Reisch, John L. Balderston

Obsada: Charles Boyer (Gregory Anton), Ingrid Bergman (Paula Alquist), Joseph Cotton (Brian Cameron) i inni.

Czas trwania 1 godz. 54 min.

Wstęp wolny!

Kurator cykludr hab. Rafał Szczerbakiewicz

Więcej informacji na temat cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-literacje”