Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”,  ul. Judyma 2a,  20-716 Lublin    /    telefon: (81) 466 59 10    /    fax: (81) 466 59 11   /   e-mail: info@ddkweglin.pl

DDK Węglin
DDK Czuby Południowe
Luty 2019
P W Ś C P S N
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728EC

Długi tydzień w Parkman

07/02/2019, godz. 18:00    

W ramach cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-Literacje” zapraszamy na pokaz filmu Długi tydzień w Parkman według powieści Jamesa Jonesa pod tym samym tytułem.

Ku przerażeniu jego szanowanego brata, Dave Hirsch, pisarz i wojenny weteran armii, wraca do małego rodzinnego miasta w Indianie. Rozlicza tutaj swą tożsamość. Spotyka i zaprzyjaźnia się z ludźmi, którzy mogą mu pomóc w autoidentyfikacji i odpowiedzi na proste pytanie: co dalej robić ze swym życiem. Adaptacja powieści Jamesa Jonesa, amerykańskiego mistrza wojennych rozliczeń („Cienka czerwona linia”, Stąd do wieczności”), spotyka się tutaj ze specyficznymi cechami kina Minellego. To dość typowe arcydzieło Minnellego (podobne w swej intensywności do „Pasji życia”) jest w wymierzonych dawkach tak melodramatyczne, emocjonalne i stylizowane, jak jego najbardziej znane musicale. A film jest zrobiony programowo przeciw musicalowi i Sinatra z Martinem ani nutki w nim nie wyśpiewują. Powieść Jonesa została tutaj rozebrana do swych podstaw, by służyć kamerze w okrutnej obdukcji społeczeństwa. Powolna, repetycyjna filmowa narracja odzwierciedla stagnację wspólnoty. U Minellego wizualizacje psychologii są niedoścignione. Składają się na nie krzykliwe, intensywne powodzie światła, koloru i kompozycji, zakłócające dotychczasową powierzchowność obserwacji klasycznego Hollywoodu. To właśnie podoba nam się w jego kinie: kreatywna sztuczność inscenizacji ludzkiego wnętrza. Najlepsze hollywoodzkie filmy są „zrobione” w prawdziwym znaczeniu tego słowa. Są sztuczne od początku do końca. Tak jest u Forda, Sirka lub Minnellego. Metafora spowija pozorny realizm. Vincente filmuje poprzez filtr uwodzicielskich ujęć, w których kamera zmusza widza do uczestnictwa w subiektywnie neurotycznej perspektywie jego bohaterów. Minnelli zachowywał się w ten sposób w Ameryce jak Godard w swych europejskich, awangardowych obrazach. W filmie Minnelli ten ruch aparatu jest ekstatyczny, ponieważ w diegetycznym świecie filmu widzimy, że kamera przesuwa się za ślepą plamką pragnienia Hirsha. Jego neuroza jest tak ekstremalna, że klasyczne aranżacje obrazu niczego by nie pokazały. Podobnie jak w wypadku Van Gogha we wcześniejszym filmie – tylko fantazmatyczne: ruch kamery i feeria barw opowiedzieć mogą o niewidocznym, wewnętrznym pomieszaniu bohatera opowieści. Hollywood takimi filmami całkowicie przepracowywał swoje dotychczasowe metodologie i paradygmaty filmowości.

Reżyseria – Vincente Minelli

Obsada: Frank Sinatra, Dean Martin, Shirley MacLaine i inni

Czas trwania 2 godz. 17 min.

Wstęp wolny!

Kurator cykludr hab. Rafał Szczerbakiewicz

Więcej informacji na temat cyklu „Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Trans-literacje”